Merhaba, iyi kalpli insanlar 💔🙏

Bu mektubu büyük bir endişe ile ama aynı zamanda son umudumla yazıyorum.

Benim adım Tsvetelina Angelova Petkova ve 10 ve 16 yaşlarında iki oğlumun annesiyim 👩‍👦‍👦

Artık her gün bize eşlik eden sessiz acıyla tek başıma baş edemediğim için size başvuruyorum.

Bulgaristan’ın Vratsa bölgesinde küçük bir köyde yaşıyoruz 🏡

Evimiz olması gereken yer, bugün zar zor hayatta kaldığımız bir yere dönüştü. Evin bir kısmı çok kötü durumda ve kullanılamaz halde.

Temel koşullardan ve konfordan yoksun, baskı altında yaşıyoruz – çocuklarımın huzurla büyümesi için ihtiyaç duyduğu sıcaklık olmadan.

Bir anne olarak en çok çocuklarımın gözlerindeki ifadeler beni acıtıyor.

Büyük oğlum Angel artık bir genç – hayal kurması gereken bir yaşta 🌟 Ama bunun yerine içine kapanıyor.

Yoksulluğumuzdan, kendi alanının olmamasından ve yaşadığımız hayattan utanıyor.

Küçük oğlum Velislav da her eksikliği ve benim taşıdığım her kaygıyı hissediyor 💔

4 yıldır yalnızca sosyal yardımlar ve çocuk parası ile geçiniyoruz. Bazı günler soframızda ekmek bile olmuyor 🍞

Çocuklarım aç yatmasın diye veresiye yiyecek alıyorum. Her gün bir mücadele – bir lokma yemek, ödenmiş faturalar ve hayatta kalmak için.

Temel ihtiyaçlarımız eksik: kıyafet 👕 ayakkabı 👟 battaniye 🧣 ve en basit ev eşyaları.

Çocuklarımın güvenlik ve gerçek bir çocukluk olmadan büyümesi beni çok üzüyor.

Bu yüzden yardım istemek için güç topladım. Lütfen, imkânınız varsa bize yardım edin 🙏

Sizin için küçük görünen her iyilik, bizim için yarının daha iyi olabileceğine dair büyük bir umut ve şanstır 🌈

Hikâyemize kalbini açan herkese teşekkür ederim ❤️

Tsvetelina Angelova Petkova